آزمایش ضربه از زمان اختراع آن در حدود سال 1905 به سرعت توسعه یافته است و به بخشی ضروری از آزمایش عملکرد مواد تبدیل شده است. در ابتدا، روشهای تست مختلفی وجود داشت، اما با پیشرفتها، Charpy lock-تست ضربه بریدگی، Charpy V{3}}تست ضربه بریدگی و Charpy{4}}آزمایش ضربه McClover شهرت یافتند. قبل از سال 1968، ایالات متحده در درجه اول از تست ضربه بریدگی قفل چارپی استفاده می کرد. با این حال، این روش دارای یک اشکال بود: به دلیل بریدگی بلانت، دمای انتقال ترد کمتر از دمای شکست ترد سازه تعیین شد. بنابراین، پس از سال 1968، استانداردهای ASTM نمونه استاندارد Charpy V{11}}را اتخاذ کردند. بنابراین، استفاده از نمونههای ضربهای بریدگی V{13} و McClover رایجتر است. به طور کلی، اروپا و آمریکا عمدتاً از بریدگی Charpy V- استفاده میکنند، در حالی که روسیه از نمونه Charpy-McClover استفاده میکند.
آزمایش ضربه در کشور من تا قبل از تأسیس جمهوری خلق چین عملاً وجود نداشت. پس از آزادسازی، چین به طور کامل مدل شوروی را پذیرفت و اولین استاندارد آزمایش ضربه، GB229-1963، تا سال 1963 منتشر نشد. آخرین استانداردی که ما استفاده میکنیم GB/T229-2020، "مواد فلزی - روش تست آونگ چارپی" است که برای استانداردهای آمریکایی و اروپایی نیز قابل اجرا است. اصل ماشین های تست ضربه بر اساس قانون بقای انرژی است که انرژی ضربه را بر اساس مقدار از دست رفته پس از شکستن نمونه ضربه توسط آونگ محاسبه می کند. با این حال، این روش آزمایش ذاتاً یک اشکال دارد: بر خلاف ماشینهای تست کشش، نمیتواند منحنی نیرو-جابجایی را مستقیماً نمایش دهد. این به این دلیل است که نتیجه اندازه گیری شده فقط انرژی ضربه است، واحدی از انرژی که بر حسب ژول اندازه گیری می شود. فرمول انرژی این است: W=FS، یعنی انرژی ضربه=نیرو * جابجایی. بنابراین هرگونه تغییر در هر یک از این متغیرها باعث تغییر در انرژی ضربه به خصوص جابجایی می شود. بنابراین، ارزش انرژی ضربه نمی تواند مستقیماً چقرمگی یک ماده را نشان دهد یا تغییرات ماده را در هنگام ضربه توصیف کند. فقط می تواند به عنوان یک مرجع عمل کند. برای حل این مشکل، روش های تست ضربه با ابزار دقیق ابداع شد.
